Naar het ‘journaal’ of naar het ‘nieuws’ kijken is zeer gevaarlijk dezer dagen. Het journaal is nooit objectief geweest, maar de laatste jaren, en zeker anno 2020, kan men beter de tv buitengooien of op z’n minst het kabel-abonnement opzeggen. Veel mensen zijn in zekere zin ‘verslaafd’ aan ‘ s’ avonds naar het nieuws kijken’. Maar op die manier wordt men met propaganda gebrainwasht, en gaat men – omdat de leugen zo vaak herhaald wordt – die propaganda als waarheid aannemen. En het grote probleem is dat mensen dat “nieuws” niet in vraag stellen, omdat men doorheen de vele jaren vertrouwd is geraakt met het nieuwsanker. Er werd een soort band gecreëerd, of dat nu bewust of onbewust is. Het nieuwsanker is een vertrouwd gezicht, en daardoor een soort vertrouwenspersoon geworden, iemand die men sympathiek is gaan vinden. En dan denkt men: die zal ons toch niet voorliegen? Dat is toch onmogelijk? 

Neem nu bijvoorbeeld het zeer bekende nieuwsanker Martine Tanghe van het Vlaamse VRT-journaal. Zij is al 40 jaar lang nieuwsanker. Zij is een vertrouwd gezicht geworden in het Vlaamse tv-landschap.

Vooral oudere mensen kennen haar dus al lang. En doordat de mensen zo vertrouwd zijn geraakt met dit ‘gezicht’, denken ze dat het onmogelijk is dat zij ‘ons zal voorliegen’. Men verwacht, en vindt het vanzelfsprekend dat het nieuwsanker in het journaal steeds de waarheid spreekt. Maar haar ‘kennen’ is natuurlijk een groot woord. Ze kennen haar gezicht, maar daar blijft het ook bij. Eigenlijk kent niemand haar; slechts enkel diegenen die met haar hebben samengewerkt, kennen haar. En daar hoort onder andere ex-nieuwsanker bij de VRT, Sigrid Spruyt bij. Zij nam 13 jaar geleden ontslag bij de nieuwsdienst van de VRT. Het gerucht was dat ze zogezegd een ‘schminkallergie’ had ontwikkeld, waardoor ze niet meer kon geschminkt worden, om op tv te verschijnen. In 2010 verliet ze de VRT volledig. Maar de waarheid lag anders. Ze vluchtte namelijk “voor de pesterijen op de werkvloer”. Ze heeft begin 2019 een boek uitgebracht: ‘Dagboek van een anker.’ Daarin haalt ze uit naar haar voormalige collega’s en doet ze één en ander uit de doeken over het zogenaamde “journaal,” dat volgens haar een “op hol geslagen nieuwscircus” is dat “enkel dient tot polarisatie.” Ze noemt in haar boek de hele VRT “verziekt, rot en tragisch.” Een recensist op Goodreads schrijft:

Je krijgt ook een weinig flatterend portret van een aantal collega’s: hun karakter, onhebbelijkheden en gedrag op de werkvloer berokkenen haar veel ergernis en nauwelijks hilariteit. Zij worden niet bij naam genoemd, maar krijgen een typerende schuilnaam, zoals Mustang, Machiavelli (Siegfried Bracke), Pastoor (Jan Becaus), Bronstige Bonobo, Walgvogel, enz. Of hoofdredacteur Pinguïn, die haar op een morgen begroet met een kus op de mond, en daarna aan haar blote bovenarmen gaat voelen (she too?). Maar vooral ‘Bunzing’ blijkt een onmogelijk mens te zijn: hysterisch, briesend, truttig, nijdig, moreel verontwaardigd, pietluttig, zich vastklampend aan ‘haar’ stoel, enz. enz. Zoals in de persreacties bevestigd (maar gemakkelijk af te leiden) gaat het over Martine Tanghe: haar pestgedrag op de werkvloer contrasteert sterk met de façade die ze graag van zichzelf presenteert als ‘het’ nieuwsanker van Vlaanderen, intelligent, taalvaardig, moreel hoogstaand, vermanend vingertje omhoog, kritisch en (ver)oordelend.

In een artikel, in Knack, zegt Spruyt zelf:

Op politiek vlak was er de heisa rond ‘fake nieuws’ en ‘alternatieve feiten’, naar aanleiding van de verkiezing van de Amerikaanse president Trump, Facebook et cetera. Ze zou bijna doen vergeten dat het ‘echtheidsgehalte’ van het nieuws, dat met de niet meer te controleren sociale media en haar ‘trollen’ snel verder afglijdt, al veel langer op een hellend vlak staat, ook bij de Vlaamse pers, Het Journaal incluis. In het slechtste geval met verzinsel, vooroordeel of overdrijving vermomd als feit, maar vaker nog met eenzijdigheid, door de zucht naar het negatieve en het sensationele. Want wat ís nieuws? Het is niet het “evangelie” dat iedereen zich herinnert uit de kindertijd omdat ie moest zwijgen wanneer het begon op radio en tv: ‘Sjt! Het Nieuws.’ Of dat heilig was omdat het gedrukt stond, zwart op wit. “Het Woord”. De illusie van Waarheid. Nee, het nieuws is mensenwerk, en mensen zijn feilbaar en zwak. Vallen ten prooi aan verleiding, van commercie bijvoorbeeld, de slag om de kijker.

Mijn start bij de openbare omroep in Vlaanderen viel samen met die van de commerciële omroep VTM. In twintig jaar tijd heb ik de nieuwsdienst zien evolueren van een redelijk onafhankelijk eiland naar een programma onder netmanagers, een show die elke dag gevuld moest worden, met moord en doodslag, of desnoods met het weer, want waar praten de mensen over? Juist. De evolutie van inhoudelijke keuzes naar kijkcijferdwang. De vicieuze vraag ‘Wat wil de kijker?‘, de mediaversie van het politieke ‘Wat wil de kiezer?’, omdat er geen ideeën zijn, geen beleid, of omdat er niemand is die de verantwoordelijkheid wil nemen voor het werkelijk belangrijke, omdat dat altijd inspanning vereist en risico’s inhoudt. Informeren is entertainen geworden. Op den duur met irritante, irrelevante verhalen over wie het met wie doet of zou willen doen. Alles is zoetjesaan een soap geworden, de politiek incluis. De Wetstraat is Thuis, een tv-serie, wat ten koste gaat van belangrijke zaken die het eigenlijke onderwerp van het nieuws zouden moeten uitmaken. Datgene wat voor het leven van het publiek gevolgen heeft of kan hebben.

En verder:

Ook de virtuele wereld van vedetten en van vergaderziekte, naar Amerikaans managementmodel, waarbij het eigen ik van de deelnemers het haalt op het algemeen belang. Grote bedrijven zoals de VRT creëren bovendien een Mexicaans leger, met een waterhoofd van ‘hiërarchisch superieuren’, die weinig of niets van waarde aanbrengen. Zij heersen over de uitgeknepen en tegen elkaar uitgespeelde troepen van ‘de vloer’, die het echte werk doen.

De virtuele wereld ook van journalisten en politici en hun ongezonde verstrengeling, berekende symbiose. Daar speelt de verleiding van de macht: de perverse relatie van gebruiken en gebruikt worden, op elkaar teren in de hoop op wederzijds voordeel. Hoe langer hoe meer is het de tv, vroeger meer een lakei van de macht, die nu maakt en kraakt, zeker wanneer het soortelijk gewicht van politici afneemt als logisch gevolg van de uitholling van de politieke macht door de allesoverheersende economie. […]

De pers is almachtig. Macht zonder verantwoordelijkheid, het is het voorrecht van de hoer door de eeuwen heen, zoals de Britse premier Baldwin het lang geleden zei. Er is uiteraard ook de verleiding van het sensationele. Die is van alle tijden maar in onze beeldcultuur groter dan ooit tevoren. In de slag om de kijker en gekoppeld aan bovengenoemde verleidingen heeft ze bijgedragen tot de geweldcultuur. Geweld maakt de hoofdmoot uit van de nieuwsitems, schoonheid is nagenoeg afwezig. Tv-journaals maken het (schaarse) mooie vaak ook nog lelijk en het lelijke nog lelijker. De werkelijkheid van tv is niet de hele werkelijkheid, maar mensen weten het niet: ze geloven al te vaak al wat ze horen, zien en lezen, en zouden versteld staan bij het zien van de totstandkoming ervan. Door welke mensen, in welke omstandigheden, met welke middelen. De kloof tussen werkelijkheid en weergave wordt groter, het streven om de werkelijkheid weer te geven kleiner. Er moet gescoord worden. […]

Massamedia dragen een grote verantwoordelijkheid, zijn wegbereiders van oorlog of vrede, brengen oorlogsstokers aan de macht. […]

Verder zegt ze ook heel treffend:

‘De wereld wil bedrogen worden’, wil een oud Latijns gezegde. Het meestal niet-geciteerde vervolg luidt: ‘Laat hem dan bedrogen worden.’

Over de werkvloer zelf zegt ze:

In mijn dagboek zit niet alleen ergernis over de aanpak van het nieuws, maar ook over problemen van alle werkvloeren, zoals machtswellust en pesten. En zaken die er – door de aard van het beroep – uitvergroot werden, zoals zelfoverschatting: overdreven sérieux waar het de eigen persoon betreft, belangrijk, zelfvoldaan en ijdel aan de ene kant, een gebrek aan beroepsernst aan de andere. Foute relativeringszin.

Aan het eind van haar boek schreef ze nog een bijlage over de VRT met als titel ‘Leugenmaatschappij’.

Een ander journalist die ‘zijn kap over de haag smeet’, wijlen Udolf Ulkotte, schreef het boek ‘Gekochte journalisten’, waarin hij haarfijn uit de doeken doet hoe ze van hogerhand werden verteld wat ze moesten brengen. Opnieuw: het nieuws was propaganda. Zie de recensie over dit boek van dhr. Hubert Luns.

Hij schrijft o.a.:

Denk maar niet dat de Nederlandse journalist anders is dan de Duitse. “De Nederlandse journalist is beïnvloedbaar, onderdanig aan de autoriteit en weinig moedig”, zegt Udo Ulfkotte in een interview aan TPO Magazine van 19 februari 2015. ‘Alpha-journalisten’ zijn de medialieden die de mening van lezers kunnen vormen of veranderen en daarom de moeite waard zijn om te worden ‘ingepakt’:financieel, in natura, of met schouderklopjes. “Voor velen geldt dat als je een artikel schrijft, je al bij voorbaat weet in welke richting het moet gaan. Je gaat alles op een bepaalde manier vertellen, omdat het politiek correct denken dat vereist. Wat de politiek en de media zeggen én de waarheid zijn twee verschillende grootheden.” zegt hij aan de telefoon vanuit zijn woonplaats in de buurt van Frankfurt. “Tweederde van de Duitssprekende journalisten is omkoopbaar, of netjes gezegd, beïnvloedbaar. En dat geldt ook voor mijn Nederlandse collega’s”, zo zegt hij. Vaak leveren ze hand- en spandiensten aan geheime diensten of gelieerde en onschuldig lijkende stichtingen, die in zijn boek met name worden genoemd, en krijgen ze journalistieke prijzen toegekend (met geldsommen)volgens een voorgekookt programma om ze over hun bolletje te aaien. Dat valt onder het begrip PSYOP, ofwelgeplande ‘psychologische operaties’ om geselecteerde informatie en aanwijzingen aan toehoor-ders over te brengen met als doel hun emoties, motieven en onafhankelijk denkvermogen in te palmen en tenslotte het gedrag te sturen van overheden, organisaties en groeperingen, met bedoelingen die niets van doen hebben met de nationale souvereiniteit. Het is een moderne vorm van imperialisme. “We zitten met het probleem dat democratische structuren door intransparante informele verbindingen worden overvleugeld.”, zegt LobbyControl naar aanleiding van de Bilderberg conferentie van 2014 in Kopenhagen.

En verder:

De media zijn links, niet alleen de Nederlandse. Ze hebben ervoor gezorgd dat de meerderheid de misdaad van euthanasie en abortus aanvaardt. Dat is een van de dingen die ze op hun geweten hebben. Er is ook steeds meer harde porno tijdens normale uitzendingen, waarmee de kijker onverhoeds wordt geconfronteerd. Och arme jeugd. Maar wie bekommert zich daar om?

Inderdaad, we hebben dat gezien toen in oktober 2018 op het nieuws van 19u beelden werden getoond van de toneelvoorstelling ‘Lam Gods,’, met een naakte ‘Adam en Eva’ die op het podium, in het bijzijn van kinderen, letterlijk seks hebben. En in november 2019 werd in het 19u-journaal een campagnefilmpje van Childfocus getoond tegen seksueel misbruik, waarin een man een vrouw verkracht. Dit filmpje was gemaakt onder leiding van ‘seksuologe Goedele Liekens’. 

De ombudsman van de VRT, Tim Pauwels, schreef toen:

Bij de campagne hoort een clip waarin volwassen acteurs een scène naspelen uit onderschepte kinderporno. In het oorspronkelijke, onderschepte beeldmateriaal wordt een kind van acht jaar verkracht. De nagespeelde scène werd in de hoofdjournaals van vorige maandag getoond. Heel wat kijkers contacteerden me omdat ze de scènes te expliciet vonden. En ik vind dat ze gelijk hebben.

Dit zijn enkele van de reacties die binnenliepen bij de ombudsdienst van de VRT:

“Bedankt voor de schokkende beelden in verband met kinderporno, ons kleinkinderen van 6 en 7 jaar waren aan het wachten op de serie “Thuis” toen de naakte beelden in het nieuws goed zichtbaar vertoond werden zonder voorafgaande verwittiging.”

“Beseft jullie redactie niet dat heel wat kinderen, bijvoorbeeld uit het lager onderwijs, naar het nieuws kijken? Heeft jullie redactie er enig idee van welke invloed deze gewelddadige beelden hebben op een achtjarige?”

Heb moeite om het van mijn netvlies te krijgen.  Vreselijk voor de kinderen, schokkend. Had dit niet op een andere manier gebracht kunnen worden???”

Maar het bleef bij een ‘u heeft gelijk’ van de ombudsman, en verder gebeurde er niets.  Als men zo’n dingen opdringt aan de kijkers, denkt u dan dat ze daar bij de VRT, of gelijk welke nieuwsdienst, nog goede bedoelingen met de kijkers hebben?

Het ‘nieuws’ (en eigenlijk verreweg het meeste op tv via de kabel) is het niet waard om naar te kijken. Het stompt af, geeft ergernis, en zet aan tot zonde. Het verwijdert u van de waarheid, en uiteindelijk ook van God. En zoals we zagen, zijn die journalisten en nieuwsankers niet wie ze lijken. Ze verkondigen wat ze gedicteerd krijgen van hogerhand, ook al zijn dat keiharde leugens, gedipt in een sausje van schijnbare waarheid, en ze doen daarin willens en wetens mee. Ze zijn marionetten geworden, in een propagandanetwerk voor de Nieuwe Wereldorde.

Vader Michel Rodrigue schreef over de media:

“De duivel houdt ons zelfs nu voor de gek door de nieuwe priesters van de wereld: televisiejournalisten die willen dat je denkt wat ze denken, dus presenteren ze alleen het nieuws dat hun mening is. Ze verdraaien de waarheid en je wordt gehypnotiseerd, gemanipuleerd om ze te geloven.”

Laten we bidden voor hun bekering.