Afgelopen jaar vonden verschillende grootschalige Israëlische militaire oefeningen plaats, waarbij een aanval op de Iraanse nucleaire faciliteiten werd gesimuleerd. Ook van de kant van Iran kwamen regelmatig dreigementen over hoe ze Israël van de kaart zullen vegen als zij overgaan tot een aanval. Maar het kwam totnogtoe niet tot oorlog. Daar kan volgend jaar wel eens verandering in komen.

In de nieuwe regering-Netanyahu wordt Yoav Gallant de nieuwe minister van Defensie. Hij is diegene die in 2010 reeds een militaire aanval op Iran wilde lanceren, toen majoor-generaal in het Israëlisch Leger, maar toen werd tegengehouden toen zijn poging om stafchef van het leger te worden mislukte, en daarna in allerlei schandalen verwikkeld raakte.

Israël 2010: Yoav Gallant en de besproken aanval op het Iraanse nucleaire programma

Aan de ene kant stonden toenmalig premier Benjamin Netanyahu en toenmalig minister van Defensie Ehud Barak, die zeiden dat ze een massale preventieve luchtaanval op het nucleaire programma van Teheran wilden gelasten om te voorkomen dat het bepaalde grenzen zou overschrijden.

Aan de andere kant stonden de toenmalige stafchef van de het Israëlisch leger (IDF) Gabi Ashkenazi, Mossad chef Meir Dagan en Shin Bet (Israel Security Agency) chef Yuval Diskin – die allen tegen elke aanval op Iran waren voordat het nucleaire “zwaard” op Israëls keel zat. Met andere woorden, zij beschouwden Netanyahu en Barak als hysterisch paniekzaaiend en overhaast, terwijl er andere opties waren, zoals geheime sabotage, om een oorlog te vermijden.

Netanyahu en Barak trokken zich terug, maar besloten het opnieuw te proberen zodra ze een nieuwe stafchef van hun keuze hadden (Ashkenazi was benoemd door voormalig premier Ehud Olmert) die hun agressievere aanpak van de Islamitische Republiek zou overnemen.

Die man was Gallant.

Het perfecte Netanyahu-Barak plan ontspoorde toen Gallant in wezen als onwaardig werd gediskwalificeerd door ambtenaren van de staatspoortwachter.

Op 6 augustus 2010 werd het “Harpaz Document,” oorspronkelijk en kort bekend als het Gallant Document, gelekt door Col. Gabi Siboni naar Channel 2.

Het beschreef een complot om toenmalig majoor-generaal Yoav Gallant op ongepaste wijze vooruit te helpen om de volgende stafchef te worden en om het ambt en de macht van Ashkenazi te ondermijnen.

Toen de media het voor het eerst publiceerden, was Gallant in de running voor stafchef van het Israëlische leger.

Er werd zelfs even gedacht dat het document een strategiedocument was van Barak en zijn assistenten, die Gallant prefereerden, of van Gallant zelf, om hem op weg te helpen.

Heel even was het verhaal in het begin dat degene die het document lekte, dat deed om te voorkomen dat Barak of Gallant het proces op ongepaste wijze zouden beïnvloeden.

Binnen korte tijd stelde de politie echter vast dat het document vervalst was.

In een bocht die past in de meest vergezochte samenzweringsfilms, concludeerde de politie dat het document was opgesteld en gelekt om Gallant ten onrechte te beschuldigen van acties die hij niet had ondernomen.

De theorie van de onderzoekers, die later door de staatscontroleur en het openbaar ministerie werd bevestigd, was dat iemand, die uiteindelijk Ashkenazi bondgenoot Lt.-Col. Boaz Harpaz bleek te zijn, zich verzette tegen de benoeming van Gallant tot stafchef, en het document liet uitlekken om zijn kandidatuur te dwarsbomen door hem in een verzonnen schandaal te betrekken.

Gallant werd uiteindelijk vrijgesproken van elke overtreding, maar het schandaal leidde tot een veel dieper onderzoek naar zijn verleden, waaruit bleek dat hij zijn militaire macht had misbruikt om persoonlijke vastgoedbelangen te bevorderen.

Zijn kandidatuur verdampte en hij werd jarenlang beschouwd als “beschadigd goed” – met zijn huidige benoeming tot minister van Defensie als zijn eerste belangrijke rol sindsdien.

Netanyahu en Barak gaven toe aan de bestaande conventionele wijsheid van het veiligheidsapparaat en sloegen de aanval af, waarbij ze het lot van Israël toevertrouwden aan een mix van heimelijke sabotage en sanctiediplomatie.

In voor- en tegenspoed betekende dit dat er de afgelopen 12 jaar geen oorlog is geweest met de ayatollahs, maar het betekende ook dat Iran uiteindelijk de lijnen kon overschrijden die Netanyahu en Barak (en waarschijnlijk Gallant) hadden willen verhinderen.

In de IDF stond Gallant bekend als een topgeneraal zonder vrees, maar ook als bereid om grote risico’s te nemen, hetzij in Gaza, hetzij in Iran, en als minder bezorgd over burgerslachtoffers en diplomatieke fall-out.

Heeft Netanyahu eindelijk de man die hij wilde die de leiding heeft over het defensieapparaat en die hem dekking kan geven om Iran aan te vallen, zoals hij meer dan tien jaar geleden zei te willen?

Het is bekend dat een belangrijke reden waarom de VS Irak binnenvielen in 2003 was dat een soortgelijke groep functionarissen Saddam Hoessein in 1991 had willen uitschakelen, en zij besloten dat zij bij hun volgende kans in functie het karwei zouden afmaken.

Zou dit de kans zijn voor Netanyahu en Gallant om hun gemiste opportuniteit om in 2010 Iran aan te vallen, over te doen?

Die kans is zeer groot.

Bron: Jpost

Advertentie