Mirakels

Sterk getuigenis uit Australië over de bescherming door het ‘Zegel van de Levende God’

In de boodschappen van de Ierse zienster MDM die bekend staan als het Boek der Waarheid, worden ons 170 bijzondere gebeden meegedeeld voor deze eindtijd – kruistochtgebeden. Gebed nummer 33 is het gebed om het Zegel van Gods bescherming af te smeken. Het wordt gevraagd dit dagelijks te bidden en dit gebed in huis op te hangen. Velen hebben de draak gestoken met dit gebed, en vooral met het ontwerp van de prent, en geloofden er niet in. In 2016 hebben we reeds een getuigenis gepubliceerd van iemand uit Vlaanderen, die werkte in de luchthaven van Zaventem en op wonderbare wijze werd gespaard van de aanslagen aldaar. Nu willen we graag een getuigenis meegeven van iemand uit Australië, die twee keer bijna (dodelijk) getroffen werd door de paal van een omvallende basketbalring.

Het getuigenis:

Ik herinner me de eerste keer dat ik las en leerde over het zegel van de levende God. Het werd aan de mensheid nagelaten op de verjaardag van mijn man: 20 februari, dat is ook de huwelijksverjaardag van mijn ouders. Ik las het gebed op de dag dat het op de website verscheen. Het gebed is prachtig, betekenisvol en heeft diepe indruk op me gemaakt, maar ik denk niet dat ik me realiseerde hoe belangrijk het was, en ik had geen idee van de kracht ervan. Ik accepteerde het onmiddellijk en streef er altijd naar om het elke dag te bidden – soms meerdere keren. Later leerden we meer over het Zegel en zijn beloften – en daarna begonnen er verhalen binnen te stromen over de verbazingwekkende bescherming die het Zegel mensen in gevaarlijke situaties heeft geboden. Het verhaal dat de grootste indruk op me maakte, was het verhaal over de kruisboog die voor de voeten van de dame landde toen ze de woorden hoorde van wat ik me alleen maar kan voorstellen dat het waarschijnlijk een engel was. Lees hier meer over deze getuigenissen.

Een paar jaar later, tijdens een gebedsgroep, had mijn moeder voor iedereen een Scapulier van het Zegel gekocht om te dragen. Hoewel het niet nodig is om het Zegel te dragen, wordt ons gevraagd het dagelijks te bidden en het dicht bij ons / op onze persoon te houden en een Zegel in onze huizen te plaatsen. In plaats van een kaart in onze zak of portemonnee, maakt het scapulier het gemakkelijk om er een bij ons te houden. Het is ook een dagelijkse herinnering aan het feit dat we gemarkeerd zijn voor deze missie en dat we zowel God vertrouwen als God de Vader danken: voor al zijn buitengewone gaven en genaden en wonderen die al in deze missie zijn ontvangen, inclusief de unieke gave van het Zegel van de levende God. Een gebedsgroepslid gaf me er een en ik hield hem nonchalant in mijn handen. Na een korte pauze drong hij er bij me op aan om het ‘aan te doen’! God laat in Zijn Wijsheid de dwaasheid van ons hart duidelijk worden. Ik herinner me dat ik dacht: “Maar ik heb het scapulier niet nodig omdat ik het gebed al bid en de kaart in mijn portemonnee draag.” Maar op zijn aandringen legde ik het toch over mijn schouders. Meteen voelde ik een duidelijk, fysiek gevoel van bescherming, alsof iemand groot me had bedekt: dit had ik niet verwacht!

En nu naar zondag 9 augustus 2020

Het waaide buiten erg hard en overal in huis staan ​​gombomen. Veel soorten laten regelmatig takken vallen. Zelfs een relatief klein ogende eucalyptustak, wanneer hij van de hoogte van een boom crasht, verplettert en vernietigt alles op zijn pad. Ik had net de lichtgordijnen van een groot raam van 2 meter hoog opengetrokken, uitkijkend over het boslandschap achter ons, terwijl ik luisterde naar de lichte regen en de nu behoorlijk gewelddadige huilende wind. Ik bid het Zegel vooral als ik thuis ben met harde wind, meer dan tijdens onweer, vanwege het gevaar. Ik bleef bij het raam staan, maar om de een of andere reden deed ik een stap naar rechts, er vandaan. Ik weet niet of het kwam omdat ik onbewust niet wilde dat een boom met alle wind door het raam zou breken. Maar net toen ik dat deed, raakte iets groots en zwaars met een klap het raam en rolde langs de zijkant van het huis. “Wauw!” Ik dacht. “Dat was op het nippertje! Ik kan niet geloven dat het raam niet ingeslagen is en me niet met glas bedekte! ” Ik pakte een lantaarn om te zien hoe groot de boomtak was en waar hij was geland. Alleen was het geen boomtak; het was onze 3 meter lange basketbalring compleet met zware, ronde stalen paal. Het was omgewaaid, raakte de zijkant van het huis en rolde naar beneden.

Een dag later ging ik samen met mijn man en zoon kijken naar een privé-auto die te koop stond. De verkoper en ik babbelden terwijl mijn man en zoon de auto namen voor een proefrit om het blok. De meneer gaf me een paraplu toen het begon te regenen. Om een ​​of andere voor mij volstrekt onbekende reden deed ik plotseling een stap naar voren en iets naar links. Ik stond met mijn rug naar de weg. Precies op datzelfde moment pakte een windvlaag plotseling op en blies de gigantische stalen basketbalring van de man om, en hij kwam recht op me af in de exacte hoek waarin hij mijn hoofd zou hebben geraakt als ik niet had bewogen. Ik voelde de wind niet en hoorde niets toen hij viel, totdat er iets langs de buitenkant van mijn paraplu raasde – op hetzelfde moment dat ik naar voren en naar links stapte. Ik hoorde het geluid pas toen het de grond raakte. De man kreeg bijna een hartaanval en keek me geschokt aan. Zijn hart klopte duidelijk en hij had moeite om zichzelf te kalmeren, omdat hij besefte hoe dichtbij het was – dat het me bijna had geraakt en me had gedood! Niet alleen vanwege de kracht van de impact van de stalen paal, maar ik zou ook rechtstreeks op de betonnen grond zijn geslagen en waarschijnlijk mijn hoofd open hebben gespleten. “Ben je oké? Oh mijn God, dat heeft je bijna vermoord! Weet je zeker dat alles in orde is? ” bleef hij herhalen.

Het vreemdste was hoe ik me voelde. Mijn hart sloeg niet eens een slag over of versnelde helemaal niet. Ik voelde me de hele tijd volkomen kalm en vredig … zelfs toen ik me realiseerde wat er was gebeurd en hoe dichtbij het was geweest. Zonder na te denken antwoordde ik de man onmiddellijk en zei: “Ja; God beschermt mij. Ik bid elke dag tot hem om bescherming van mijzelf en mijn gezin. Je gaat dit niet geloven, maar precies hetzelfde is mij gisteren overkomen… ” En ik vertelde hem het verhaal. Ik hield de paraplu nog steeds boven mijn hoofd. Hoe de wind een 3 meter lange stalen basketbalring op een standaard kon laten vallen terwijl ik mijn paraplu perfect intact liet, niet gegolfd of binnenstebuiten, is een ander mysterie! Ik had op dat moment een beetje het gevoel dat basketbalringen het voor me hebben! Maar bovenal had ik het gevoel dat God me op mysterieuze wijze had beschermd, vooral in dat tweede geval. Ik had het gevoel dat ik zonder angst en zonder na te denken een kogelregen had kunnen ontwijken – terwijl ik op dat moment ingekapseld was in die Vrede. Later, na het kopen van de auto, stuurde de man me een sms om me nogmaals te bedanken. Ik stuurde hem het Zegel van de levende God terug.

Bron: Remnant Disciples JTM

Meer info kunt u hier vinden.

2 reacties

  1. Goede avond Ik.zou graag willen weten.hoe ik.deze zegel. Kan komen Want ik zou deze graag voor mijn bescherming en die van mijn geliefden . In afwachting Met vrg Ann

    Like

Laat een reactie achter op ann huizinga Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: